Tepelpoepje

Zwemmen is de ideale sport voor sporthaters. Thuis hijs ik me alvast in mijn degelijke oma-badpak. Ik heb heus wel een bikini, wat op zich hipper staat. Maar de vorige keer leverde me dat een priemende vinger van mijn pedante zoon op. Die achtjarige wijsvinger, toch al niet meer zo heel schattig klein, verdween tussen mijn zwembandjes. ‘Zoohoo, jij mag wel eens gaan sporten,’ sprak de wijsneus. Ik toverde een grote -ach joh wat geef ik erom- grijns tevoorschijn en meldde trots dat ik dat net van plan was. ‘Ik ben zelfs al één keer wezen zwemmen!’

Vandaag dus maar in badpak. De populariteit van baantjes zwemmen is gebaseerd op het feit dat je alleen maar van je kleedhokje naar het bassin gezien wordt. Vervolgens houd je zo lang mogelijk alle puddingvormen onder water, waardoor je na een uur vanzelf een x aantal baantjes gezwommen hebt. Ik zorg altijd dat ik vroeg ben, dan heb ik optimaal uitzicht op het deinende mensenvlees dat de barre oversteek van douche tot zwembad waagt.

Maar ook in het water valt nog het nodige te bezichtigen. Ik kijk een man op de hompige rug, die zich vastklampt aan de badrand. Zijn zwarte bikinibandje steekt nog net boven water uit. Wacht even, hier klopt iets niet. Even later leert een blik op zijn voorkant dat zijn cupmaat er weliswaar mag zijn, maar onbedekt is. Hij heeft alleen die band onder zijn borstpartij. Amechtig hijgend kijkt hij gespannen op het bijbehorende hartslagmetertje, om te bepalen wanneer hij weer zonder levensgevaar het zwembad kan oversteken.

Een paar baantjes later is zijn plaats ingenomen door een andere man. Hij zit op de rand van het zwembad, zijn schouders wijzen naar de buik op zijn schoot. Schuin boven zijn rechtertepel prijkt een vuistgrote tatoeage, wat een vreemdsoortige nadruk op de tepel legt. Ik zwem dichterbij en gluur of ik kan ontdekken wat de tattoo voorstelt, maar het blijft een vormeloze vlek met een vage indruk van vleugels. Het lijkt nog het meest op een schijtende kip. Met in de hoofdrol het tepelpoepje.

Het uurtje banenzwemmen is weer om. Hups spring ik het zwembad uit en met fier geheven hoofd -borsten vooruit, buik in- begeef ik mij weer naar mijn kleedhokje. Na zo’n uurtje baantjes trekken voel ik me véél beter.

One thought on “Tepelpoepje

  1. Hanneke says:

    Ben wat teksten van je aan het lezen, super allemaal!

Comments are closed.