Verwachtingsvolle lege bakjes

Vriendschap moet in balans zijn. Daar liep ik meteen bij mijn eerste echte hartsvriendin tegenaan. Iedere zaterdag fietsten we naar elkaar toe om samen pergamanokaarten te maken en zelfgemaakte chips te bakken. Toen ik ook andere vrienden kreeg, voelde Sandra zich in de steek gelaten. Ze uitte haar ongenoegen door mij een gedicht over ware kameraden te sturen, dat eindigde met de woorden: … dan pas kun je zeggen: ik heb een vriend. De boodschap was duidelijk: ik voldeed niet aan de beschrijving.

Het gedicht dat Sandra me stuurde, is één van de vele sentimentele schrijfsels die er over vriendschap te vinden zijn. Sommige klinken ook nog eens tamelijk ongezond, zoals deze op internet: Best friends are people (tot zover niets mis mee), who make your problems their problems. De reacties eronder maken het nog erger: Awww that’s us! kweelt Melissa. So sweet! vindt Erin. En Rebecca moet er zelfs van huilen. Nou, ik ook Rebecca. Omdat niemand er onder gezet heeft: hard wegrennen!

Die neiging heb ik vooral als ik over het weer sta te praten en de ander antwoordt: ‘Ja, wat fijn hè, dat we zulke goede vrienden zijn geworden!’ Ineens staan er dan allemaal verwachtingsvolle lege bakjes voor me, maar ik heb geen idee wat erin moet of ben niet bereid dat erin te stoppen. Voor je het weet, ben je de hele tijd bezig iemands vriend te zijn, zonder daar zelf nog lol aan te beleven.

Nee, het hoeft heus niet altijd om mijn eigen plezier te gaan en zeker, een boezemvriend is altijd nog het beste antigif tegen sokken in sandalen, je levensverhaal aan de kassière vertellen en iedere dag pizza met vitaminepillen eten. Maar een te grote vriendenkring is ook niet goed. Een Chinees spreekwoord zegt: Wie meer dan vijf vrienden heeft, is eenzaam. Meer kunnen we psychisch niet aan, blijkt uit onderzoek. Even optellen en aftrekken leert dat ik aan de veilige kant van de vijf zit. Wel heb ik vandaag pizza én een staalpil op, maar aan de kassière bij de supermarkt heb ik alleen verteld dat ik het bonnetje niet hoefde. Ik kan dus vanavond met een gerust hart in mijn uppie een boek lezen. Met een hele reep chocola, die ik dan lekker niet hoef te delen.

Egoïstisch natuurlijk, maar al sinds die eerste keer is het me duidelijk: In een goede relatie is er evenwicht tussen opoffering en egoïsme. Het probleem is: welke vriendin ik ook tref, we zijn het nooit eens over de precieze verhoudingen. Als ik echt heel eerlijk ben, moet ik bekennen: Sandra had gelijk. En ik haat pergamanokaarten.

 

2 thoughts on “Verwachtingsvolle lege bakjes

  1. Hanneke says:

    Hee Leonie, je schrijft goed zeg!
    Je blog is treffend, vind ik.
    Suc6 en veel schrijfplezier!

Comments are closed.